2ος Όροφος
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια (Αίγυπτος) το 1863 και πέθανε στην Αλεξάνδρεια το 1933. Είναι Έλληνας ποιητής και θεωρείται από τους πιο διακεκριμένους σύγχρονους ποιητές.
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του έζησε στην Αλεξάνδρεια αλλά και στο Λονδίνο και το Λίβερπουλ για μερικά χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα του. Τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και άλλες γλώσσες.
Είχε βαθιά γνώση της ιστορίας ιδιαίτερα της αρχαίας ελληνικής εποχής.
Μερικά από τα θέματά του είναι η αβεβαιότητα για το μέλλον, οι αισθησιακές απολαύσεις, ψυχολογία, ομοφυλοφιλία και νοσταλγία. Ο ίδιος έχει ονομάσει το δικό του ποιήματα ως ιστορικά, φιλοσοφικά και ερωτικά.
Το έργο του περιλαμβάνει 154 ποιήματα και 75 αδημοσίευτα.
Βραβεύτηκε με το Βραβείο Φοίνικα το 1926 και τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος για την συνεισφορά του στα ελληνικά γράμματα. Η ποίησή του διδάσκεται και στα ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια.
Το σπίτι του στην Αλεξάνδρεια είναι σήμερα ένα μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν και στην εργασία του.
Υπάρχει μια ταινία για τη ζωή του που έκανε ο Γιάννης Σμαράγδης, Καβάφης.

«Πάντα στον νου σου να ’χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα ’βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τί σημαίνουν.».
– Κ. Καβάφης

Αυτές οι γραμμές ανήκουν στο πιο γνωστό ποίημα του Καβάφη. Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από το ομηρικό ταξίδι επιστροφής (Nostos) του Οδυσσέα στο σπίτι του Νησί Ιθάκη. Το θέμα του ποιήματος είναι ο προορισμός που παράγει το ταξίδι της ζωής.
Ένα άλλο ποίημα του με τίτλο «Θερμοπύλες» μας θυμίζει τη μάχη των Θερμοπυλών.
«Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες· δίκαιοι κι ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία· γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.».

Ένα άλλο σημαντικό ποίημα είναι αυτό με τίτλο «Περιμένοντας τους Βάρβαρους»
Εκεί που οι βάρβαροι δεν φτάνουν ποτέ και το ποίημα τελειώνει ως εξής:
«Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»